Wanneer het geloof en de bijbel in het nieuws komen dan kan dat heel mooi zijn. Een goede gelegenheid om het in onze samenleving over God te hebben.

De afgelopen week haalde we als kerk wel veelvuldig het nieuws maar dat gebeurde op een andere manier. Een groep voorgangers uit het meer behoudende deel van de kerk achtte het nodig om de zgn. Nashville-verklaring te publiceren. Daarin wordt aangegeven dat het huwelijk tussen man en vrouw uniek en heilig is maar vooral ook dat je als mens ‘eigenlijk’ niet anders kan of mag zijn. (of hoe je het allemaal ook zegt, dat was nu juist ook het verwarrende) .

Dit riep niet alleen in de kerk maar ook daarbuiten veel vragen op. Ik noem er een paar. Met wie wilden de ondertekenaars eigenlijk communiceren? Hun eigen achterban? De kerk of ook de samenleving? En waarom een verklaring uit Amerika vertalen en dan even ondertekenen? Vanwaar de behoefte om zo scherp stelling te nemen? En wordt hiermee het Evangelie gediend? Duidelijk is wel geworden dat de manier waarop het gegaan is verdriet en pijn heeft gedaan. Natuurlijk mag je denken en geloven dat je het zo moet communiceren maar het is toch duidelijk dat zo’n gevoelig onderwerp een andere aanpak vraagt. Onze eigen kerk heeft dan ook bij monde van de scriba, ds. René de Reuver direct gezegd dat deze verklaring theologisch eenzijdig en gesloten is en pastoraal onverantwoord.

Dat lijkt me helder. Wanneer we echt hart hebben voor elkaar zoeken we het gesprek en bieden we elkaar veiligheid. Wie je ook bent en hoe je je ook voelt. Dat gesprek is niet gediend met stelligheden maar veelmeer met terughoudendheid. Samen biddend zoeken hoe we de Bijbel lezen en de weg achter Jezus gaan. Dat is toch de opdracht vanuit het Evangelie?

Misschien hebt u/jij door deze discussie ook wel heel wat gesprekken gevoerd. Op school, het werk of met buren of familie. Hopelijk is het je dan gelukt om te benadrukken dat Gods reddende liefde uitgaat naar ieder en we allen meetellen bij Hem. Als het zo gebeurd is dan heeft die verklaring misschien toch nog wat geholpen dat er ook veel goede en open gesprekken geweest zijn. ‘Heer, geef mij een hart!’ (zie het gebed op de voorpagina van het vorige kerkblad)

Tenslotte

De komende maanden worden er weer huiskamerontmoetingen georganiseerd. De uitnodigingen worden t.z.t. verspreid en ik hoop op die manier weer velen van u te ontmoeten. Het zou mooi zijn als we op die manier ‘een goed gesprek’ hebben. Nadere info volgt.

Een hartelijke groet, Ds. Nees Cluistra